Η Δημοτική Ενότητα Χαλάστρας, στο δυτικό άκρο του Δήμου Δέλτα, φιλοξενεί κατοίκους που αγαπούν βαθιά τον τόπο τους αλλά βλέπουν την καθημερινότητά τους να υποβαθμίζεται χρόνο με τον χρόνο. Μια πρωτογενής έρευνα με 201 συμμετοχές αποτυπώνει τη σημερινή εικόνα.
78% βλέπει χειροτέρευση τα τελευταία 10-15 χρόνια 1.3/5
αξιολόγηση οδικού δικτύου 56% δεν θα σύστηνε την Χαλάστρα
76% νιώθει δεμένο με τον τόπο
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2026 στο πλαίσιο εργασίας του Τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας & Ανάπτυξης (ΤΜΧΑ) του ΑΠΘ, με τη συμμετοχή και στήριξη κατοίκων της περιοχής. Το δείγμα αντιπροσωπεύει κυρίως μόνιμους κατοίκους (89% με 20+ χρόνια παρουσίας), κυρίως ηλικίας 40–59 (57%) και 25–39 (28%), με ισορροπημένη εκπροσώπηση φύλων.
Αν υπάρχει μια αξιολόγηση που μιλάει από μόνη της, είναι αυτή για το οδικό δίκτυο εντός οικισμού:
84% βαθμολογεί με 1 στα 5.
Ο μέσος όρος 1.3/5 είναι ουσιαστικά η χαμηλότερη δυνατή αξιολόγηση σε μαζική κλίμακα.
Δεν πρόκειται για δυσαρέσκεια — πρόκειται για ομόφωνη καταδίκη.
Τομέας Μ.Ο. Εκτίμηση
Οδικό δίκτυο εντός οικισμού 1.3 ■■■■■ Πολύ κακό
Αγροτικοί δρόμοι 1.8 ■■■■ Κακό
Ποιότητα ζωής (συνολικά) 2.1 ■■■ Κάτω του μετρίου
Καθαριότητα 2.2 ■■■ Κάτω του μετρίου
Δημόσιος φωτισμός 2.2 ■■■ Κάτω του μετρίου
Σε κανέναν τομέα ο μέσος όρος δεν φτάνει το 3 (το «μέτριο»).
Η κατάσταση των αγροτικών δρόμων (1.8/5) αφορά άμεσα τους παραγωγούς, ενώ η αντιπλημμυρική προστασία με 70% των κατοίκων να λέει «δεν υπάρχει» αποτελεί ζήτημα ασφάλειας.
Μια περιοχή που νιώθει ότι πάει πίσω
Η ερώτηση «πώς έχει αλλάξει η περιοχή τα τελευταία 10–15 χρόνια» αποτυπώνει το κλίμα με δραματική σαφήνεια:
Πολύ χειρότερα 40.7%
Χειρότερα 37.2%
Δεν έχει αλλάξει 17.1%
Καλύτερα 4.5%
Πολύ καλύτερα —
Σχεδόν 4 στους 5 κατοίκους βλέπουν επιδείνωση. Μόλις το 5% βλέπει βελτίωση. Η αίσθηση δεν είναι στασιμότητας είναι οπισθοδρόμησης. Πολλοί κάτοικοι συνδέουν αυτή τη χειροτέρευση με τη συγχώνευση στον Δήμο Δέλτα μέσω του Καλλικράτη, αισθανόμενοι ότι η Χαλάστρα έχασε τη δυνατότητα αυτοδιαχείρισης.
Ανασφάλεια, απουσία πρασίνου
Το 34% δεν νιώθει καθόλου ασφαλές στον δημόσιο χώρο και μόλις το 10% νιώθει ασφάλεια πλήρως. Παράλληλα, το 72% θεωρεί ότι οι χώροι πρασίνου και οι κοινόχρηστοι χώροι είναι ανεπαρκείς ένα εύρημα που αφορά άμεσα τη βιωσιμότητα της καθημερινής ζωής, ιδιαίτερα για οικογένειες.
Αγαπούν τον τόπο, αμφιβάλλουν για το μέλλον
Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ενδιαφέρουσα αντίφαση της έρευνας: η Χαλάστρα δεν είναι μια κοινότητα που εγκαταλείπει. Είναι μια κοινότητα που μένει παρά τα προβλήματα αλλά δυσκολεύεται να φανταστεί ότι κάποιος άλλος θα ήθελε να μείνει.
76% νιώθει «αρκετά» ή «πολύ» δεμένο με τον τόπο
56% δεν θα σύστηνε τη Χαλάστρα ως τόπο κατοικίας
59% πιστεύει στη δύναμη συλλογικής δράσης
75% ζητά διαφορετικές προτεραιότητες από τον Δήμο
«Η Χαλάστρα ήταν τέλεια πριν γίνουμε Δήμος Δέλτα.»
Το 75% θεωρεί ότι η Δ.Ε. Χαλάστρας χρειάζεται διαφορετικές προτεραιότητες πολιτικής σε σχέση με τις αστικές ενότητες του Δήμου. Αυτό δεν είναι απλά παράπονο — είναι αίτημα αναγνώρισης της ιδιαιτερότητας ενός ημιαστικού / αγροτικού τόπου μέσα σε ένα ευρύτερο σχήμα διοίκησης.
Δρόμοι, καθαριότητα, αντιπλημμυρικά
Στις ανοιχτές απαντήσεις, οι κάτοικοι επαναλαμβάνουν με αξιοσημείωτη συνέπεια τα ίδια αιτήματα: ασφαλτόστρωση και συντήρηση δρόμων, καθαριότητα, αντιπλημμυρικά έργα (ιδιαίτερα δίκτυα ομβρίων υδάτων), χώροι πρασίνου και πάρκα, καταπολέμηση κουνουπιών, και βελτίωση σχολικών υποδομών.
Αρκετοί αναφέρουν ζητήματα όπως η έλλειψη φυσικού αερίου, δημόσιου παιδικού σταθμού και κολυμβητηρίου υποδομές που θεωρούνται δεδομένες σε γειτονικές περιοχές.
Συμπέρασμα
Τα δεδομένα δείχνουν μια κοινότητα με ισχυρή ταυτότητα αλλά βαθιά αίσθηση εγκατάλειψης σε επίπεδο υποδομών. Η Χαλάστρα δεν ζητά πολυτέλειες ζητά βασικά: δρόμους χωρίς λακκούβες, προστασία από πλημμύρες, καθαρούς δημόσιους χώρους.
Το γεγονός ότι 3 στους 4 κατοίκους ζητούν διαφορετικές προτεραιότητες πολιτικής αποτελεί σαφές μήνυμα: οι ανάγκες μιας αγροτικής / ημιαστικής ενότητας δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται με τα ίδια εργαλεία που χρησιμοποιούνται για αστικούς πυρήνες.
Η ελπίδα υπάρχει στο 59% που πιστεύει στη συλλογική δράση και στο 76% που δεν σκέφτεται να φύγει. Αυτό που λείπει δεν είναι η θέληση, αλλά η ανταπόκριση.
Η έρευνα διεξήχθη με ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο τον Μάρτιο 2026. Συμμετείχαν 201 κάτοικοι της Δ.Ε. Χαλάστρας (Χαλάστρα, Ανατολικό, και γύρω οικισμοί). Η δειγματοληψία ήταν μη-πιθανοτική (convenience sampling) με τη συνδρομή κατοίκων της περιοχής. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια εργασίας του Τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας & Ανάπτυξης (ΤΜΧΑ) του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
